Waterval: Dag 7
Locatie: Kpalimé
Datum: 18/03/2025
's Ochtends herinnert Giovanni, de neef van Mousse, ons eraan om goed te ontbijten. Vandaag maken we een wandeltocht in de heuvels op de grens tussen Togo en Ghana, met als einddoel een waterval. Het ontbijt in het Jess Hotel in Kpalimé stelt niet teleur. Waar we de vorige dagen de eieren een beetje beu waren, staan er hier voor ons ananas, koffiekoekjes en zelfs confituur klaar. We hebben de keuze tussen koffie, melk en thee, en heerlijk versgemalen cacao om chocolademelk te maken. Met volle buikjes en opgeladen batterijen kunnen we vertrekken.
Na een stukje rijden op de hoofdweg slaat Mohamed af en begint het terrein te stijgen. Onze bus krijgt het hoorbaar zwaarder te verduren, maar blijft betrouwbaar verder rijden. Al snel zitten we een stuk boven de rest van Togo en hebben we vanuit ons raam een prachtig uitzicht. Bij elke bocht en draai wordt er door iedereen geclaxonneerd om ongevallen te vermijden. Het dorp waar onze wandeling begint, ligt in een dal, dus na het stijgen begint het dalen. De weg wordt geleidelijk aan ook slechter. Het voelt alsof we op safari zijn. Ongelofelijk dat een oud Mazda-busje dit allemaal kan. Oude spullen zijn hier in Togo vaak meer een zegen dan nieuwe, omdat ze makkelijk te repareren zijn. Ik wil niet weten hoe vaak er al gesleuteld is aan ons busje, maar het is goed gedaan en we komen veilig aan op onze bestemming.
We stoppen onder een prachtige mangoboom waar we uitstappen, en Mousse regelt in het dorp een gids die met ons mee de heuvels in trekt. Iedereen krijgt een wandelstok, en het wordt al snel duidelijk waarom. Na enkele meters vlak doorstappen begint het pad te stijgen. In de warmte is een extra steunpunt goed meegenomen. De gids, op teenslippers, houdt een stevig tempo aan en we moeten al snel ingrijpen. Een beetje trager alstublieft. Zonder woorden past hij zich aan en vanaf dan gaat het beter. De weg blijkt makkelijk te volgen te zijn en iedereen kan rustig zijn eigen tempo aanhouden. We bouwen genoeg rustpunten in waar we voldoende water proberen te drinken.
Na ongeveer anderhalf uur stappen komen we aan bij de Wli-watervallen, een gigantische waterval die vanuit de berg naar beneden tuimelt en recht in een aanlokkelijke poel donderend neerkomt. De gids geeft het teken dat het oké is om te zwemmen en tien seconden later liggen we in het verfrissende water. Zalig! We rusten, eten, drinken, zonnen en zwemmen. Na een fysiek uitdagende wandeling is het gevoel euforisch. Het is geweldig dat we helemaal alleen van deze natuurpracht kunnen genieten. Als het land de toeristen niet zo hard zou kunnen gebruiken, zou ik iedereen aanraden om zo ver mogelijk weg te blijven. Stukjes ongerepte natuur zoals dit, onaangetast door massatoerisme of uitbuiting, worden zeer zeldzaam op deze planeet.
Twee uur later is iedereen uitgezwommen en in de verte zien we onweer naderen. We keren langs hetzelfde pad terug naar het dorp en willen dit liever niet in de gietende regen doen. Gelukkig blijven we gespaard. De tocht terug gaat vlotter, we weten ondertussen wat er komt. Iedereen houdt zijn eigen tempo aan en we wachten op elkaar in het dorp. De snelle mannen drinken al iets terwijl we wachten tussen de lokale bevolking onder een prachtige mangoboom, voordat we terugkeren naar het hotel.
