Dag 8: Lachende hyena's en brullende leeuwen

Locatie: Kpalimé met omweg naar Lomé

Datum: 19/03/2025

Onze laatste ochtend in het Jess Hotel in Kpalimé breekt aan. Met licht stijve benen van het klimmen en dalen van de vorige dag begeven we ons rond half acht naar de ontbijtzaal. De meesten zijn al fris gedoucht en ingepakt. Vandaag keren we terug naar het huis van Mousse in Lomé, maar niet zonder een flinke omweg. We willen nog een stukje meer van het land zien en maken onderweg een tussenstop bij een dierentuin.

Het vooruitzicht op een lange rit roept gemengde gevoelens op. Enerzijds genieten we ervan om rond te kijken en ons te verbazen over alles wat zich langs de weg afspeelt: overladen vrachtwagens, brommers met hele gezinnen erop, kraampjes vol vers fruit, uitgestrekte Togolese natuur en chauffeurs die midden op de weg met blote handen hun vrachtwagens repareren. Anderzijds hebben we al in comfortabelere voertuigen gezeten dan ons busje.

Jens klimt op het dak om de koffers en rugzakken stevig vast te maken onder een net. Zodra alles goed vastzit, vertrekken we uit Kpalimé in de richting van Atakpamé, het noordelijkste punt van onze reis. Van daaruit rijden we opnieuw naar het zuiden, richting Lomé.

Onze tussenstop is de Tali N’Na Zoo, bij het dorpje Temedja. De dierentuin is klein, maar het terrein oogt verzorgd. Terwijl we wachten op een gids, drinken we iets in de schaduw van enkele tentjes voor het bijbehorende hotel.

Niet veel later start de rondleiding. We wandelen langs de kooien en krijgen uitleg over de dieren: vogels, slangen, everzwijnen, hyena’s en zelfs leeuwen passeren de revue. De krokodillen laten zich vandaag echter niet zien. Het is indrukwekkend om de dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Sommige apen kunnen we zelfs aanraken.

Toch roept de dierentuin gemengde gevoelens op. Hoewel het park proper is en de gids zijn best doet, fronsen we soms de wenkbrauwen bij de grootte van de kooien en de toestand van sommige dieren. Bij de leeuwen bijvoorbeeld. Een verzorger komt een groot stuk vlees brengen en prikkelt het dier zodat het begint te grommen en brullen. Indrukwekkend, en het laat ons meteen beseffen hoeveel kracht zo’n beest bezit—iets wat we liever nooit zonder tralies ertussen ervaren. Maar tegelijkertijd voelen we medelijden met het dier.

Na de rondleiding kruipen we weer in het busje en zetten we koers naar het zuiden. De rit zal nog vier uur duren. Onderweg stoppen we nog even in Davie, waar onze vrienden de lassers verder hebben gewerkt aan de zitbanken voor onze tafels. We nemen een kijkje om te zien hoe het vordert.

Een uur later komen we eindelijk aan bij Mousse thuis. Er wordt voor ons gekookt en na een lange dag met heel wat kilometers achter de rug, genieten we van een welverdiende maaltijd.